Rouw bij kinderen en jongeren
Als je als kind of jongere een dierbaar persoon verliest maak je iets heel ingrijpends mee.
Het kan je bang of boos en verdrietig maken en het voelt misschien alsof jij de enige bent die dit meemaakt. Toch is dat niet zo, er zijn heel veel kinderen en jongeren die dit meemaken, net als jij.
Het is goed om te praten over wat er gebeurd is. Dat kun je doen door met vrienden en vriendinnen te praten, met je vader of moeder, een leraar of met iemand anders.
Meestal heb je steun aan je eigen gezin of je vrienden, toch kan het prettig zijn om in sommige gevallen bij mij te komen praten. Dit is vooral het geval als je lang geen zin hebt in contact met vrienden, als je eenzaam bent, als je niet over je gevoelens kunt praten, omdat je niet anders wilt zijn voor je vrienden, moeite hebt met de veranderingen die met het verlies samengaan, niemand in je omgeving hebt om te praten over het verlies, depressief wordt, niet of slecht kunt slapen.
Het is heel normaal als je moeite hebt met de dingen die hierboven genoemd worden maar op het moment dat het lang duurt en niet overgaat is het misschien verstandig om hulp te zoeken.
Als je op een andere manier met verlies in aanraking komt kun je ook terecht voor begeleiding. Bv. omdat je een ziekte hebt of gehandicapt bent. Omdat je een psychische ziekte hebt, omdat je ouders gescheiden zijn of een andere vorm van verlies.
"Je kunt niet tegengaan dat vogels van verdriet overvliegen maar je kunt wel voorkomen dat ze nesten in je haar maken"
